Nie spodziewałbym się, że ktoś, kto został zraniony, usłyszy moją wersję, dopóki nie poczuje, że w pełni zrozumiałem głębię jej bólu.

Marshall Rosenberg

W tym ostatnim już artykule o empatii, chciałbym podzielić się kilkoma kluczowymi zasadami empatycznego słuchania.

 

  1. Siła uważności. Kiedy ktoś mówi o przeszłości lub przyszłości, może być pomocne skupienie naszej uwagi w trakcie słuchania na tym, co się w nim dzieje w danej chwili, w momencie gdy to mówi – i na doświadczaniu konsekwencji jego myśli. Możesz powiedzieć: „Kiedy o tym myślisz, czy czujesz się ________ (ponieważ potrzebujesz) ________?”
  2. Empatia a wyrażanie siebie. W dawaniu empatii chodzi o osobę z którą rozmawiamy, a nie o nas. Skupiamy się na tym, co się z nią dzieje, na tym, co jest w niej „żywe”, zamiast dzielić się tym, co się z dzieje z nami. Staramy się świadomie podjąć decyzję, co będzie lepsze dla budowania kontaktu między mówcą a nami: okazywanie empatii, czy też wyrażanie siebie.
  3. Podążanie a prowadzenie. Podążamy za tym, co rozmówca mówi, zamiast prowadzić rozmowę w kierunku tego, co my uważamy za ważne.
  4. Kontakt bardziej niż rezultat. Okazywanie empatii wydarza się wówczas, gdy rozumiemy drugą osobę i kontaktujemy się  z tym, co się z nią dzieje. W empatii nie chodzi o to, aby pomóc jej poczuć się lepiej lub próbować coś zmienić.
  5. Bądź w pełni z doświadczeniem drugiej osoby. Podążamy za tym, co ujawnia druga osoba, zamiast kierować nią, narzucając jej nasz sposób myślenia.
  6. Empatyczne pytania. Odkryliśmy, że większość ludzi nie lubi, gdy ktoś im mówi jak się czują. Dlatego raczej zgadujemy, jakie jest doświadczenie drugiej osoby, zamiast mówić jej czego, według nas, doświadcza. Zgadujemy, ponieważ chcemy zrozumieć. Następnie obserwujemy reakcję mówcy, aby sprawdzić, czy nasze przypuszczenia były trafne. Na podstawie tej obserwacji dokonujemy wyboru co dalej. Domysły wynikające z empatycznego słuchania to tylko domysły. Pomagają nam być obecnymi, podążać za tym, co ktoś nam mówi o swoim doświadczeniu. Martwienie się, czy nasze domysły są poprawne, przeszkadza tylko w zadaniu kolejnego pytania lub wyrażeniu siebie. Nie potrzebujemy znać szczegółów. Nasza własna potrzeba zrozumienia nie musi być zaspokojona, aby zaspokoić potrzebę empatii mówiącego. Możemy odgadnąć ich obecne doświadczenia i potrzeby bez pełnego zrozumienia ich historii. Jeśli skupiamy się na szczegółach czyjejś historii, możemy przegapić to, co czuje, czego potrzebuje i o co w danej chwili prosi.
  7. Empatia to wybór. Podczas interakcji może się zdarzyć, że nie będziemy chcieli okazywać komuś empatii. Możemy chcieć skupić się na empatii dla siebie lub wyrazić to z czym my jesteśmy. Empatia to strategia, która ma zaspokoić Twoje potrzeby i potrzeby innych. Jest jedną z wielu dostępnych strategii.
  8. Empatia wymaga praktyki. Większość z nas nie nauczyło się w dzieciństwie, jak być obecnym i rozumieć doświadczenia innych. Większość z nas nie jest przyzwyczajona do używania języka w taki sposób, aby odgadnąć, co inna osoba obserwuje, czuje, potrzebuje i o co faktycznie prosi. Ale empatyczne słuchanie to umiejętność, której można się nauczyć. Możemy ją ćwiczyć, żeby być w tym coraz lepsi.
  9. Czym NIE JEST empatia. Empatia nie jest porównywaniem sytuacji drugiej osoby do mojej sytuacji, nie jest doradzaniem, pocieszaniem, pouczaniem, wyjaśnianiem, korygowaniem, opowiadaniem historii, przesłuchiwaniem, użalaniem się czy uciszaniem.


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *